Τώρα θα πέφτει απότομα το βράδι.Θα βιάζονται οι άνθρωποι στους δρόμους. Οι γυναίκεςθα κλείνουν τρομαγμένες την πόρτα τους και θ’ αγκαλιάζουν τα παιδιά τους.Μα τα πεινασμένα πρόσωπα των παιδιών ρίχνουν στον τοίχο έναν ίσκιο μαύροσαν τον ίσκιο ενός ψωμιού.Εσύ θα κάθεσαι στο ίδιο εκείνο χαμηλό σκαμνί μαςη στέγη ολοένα θα στάζειαπό ένα παλιό σεντόνι θα ράβεις τα ρουχαλάκια του παιδιού μαςθα μπαλώνεις με την πίκρα σου το κενό του χωρισμού.Άραγε φέγγει ακόμα ο ουρανός που βλέπαμε απ’ το παράθυροανθίζει πάντα στην αυλή η μικρή ροδακινιά;Ένας-ένας θα χάνονται οι εργάτες απ’ τα αντικρινό μηχανουργείο.