Οι ποιητές γυρίζουν ανάμεσά μαςΦτωχοί που περνάνε στους δρόμους, κρύβοντας στα φαρδιά ξεχειλωμέναπανωφόρια τους κάποιον ποιητή, που τον αρνήθηκε η τύχηή τον ξεγέλασαν οι περιστάσειςαλλά που τους χαρίζει καμιά φορά τα ωραία τους δάκρυα.Νυχτερινός άνεμοςΚάποτε θα εγκαταλείψω όλες τις προσδοκίες μου για να γεννηθείένας λόγος αληθινόςοι νύχτες μου αγρύπνησαν πάνω στο στήθος των αγαλμάτωνκι άξαφνα ένας τρελός φώναζε κι έβγαινε ο κούκος του φεγγαριούείμαι λυπημένος σαν μια μικρή άρρωστη που της αρνήθηκαν τονκήποκαι φυσικά ερχόταν από πολύ μακρά όπως κάθε κίνδυνοςενώ το γέλιο της γυναίκας κελάρυζε απαλά σαν βυζαντινό τροπάριοπαιδικές ικεσίες γραμμένες στον άνεμοω λησμονιά...